Skip to main content

‘Juist omdat het bespreekbaar was, ging ik er verantwoord mee om’

‘Op mijn zestiende kwam ik via een kennis van mijn vader voor het eerst in aanraking met XTC. Mijn ouders hebben nooit moeilijk gedaan over drugsgebruik. Ik vertelde ze altijd als ik gebruikte, waar en met wie. Er was geen taboe, zolang ik mijn best op school en werk deed en mijn gezondheid én persoonlijk welzijn er niet onder leden. Juist omdat het bespreekbaar was, ging ik er verantwoord mee om.

Op mijn zestiende gaf ik mijn pa voor Vaderdag een ticket voor Defqon cadeau. Niet alleen omdat ik het gezellig vond als hij mee ging, ook omdat ik dan vervoer had. Twee vliegen in één klap. Hij heeft zich toen zo vermaakt, dat hij besloot om meer feesten te bezoeken. Op den duur ging hij zelfs vaker dan ik. Hij maakte allerlei nieuwe vrienden, maar gebruikte ook steeds meer drugs. Helaas ook tijdens werk. Zijn gebruik bepaalde de sfeer thuis. Na een goed gesprek is hij gelukkig geminderd.

De taboe op drugsgebruik komt vooral door de houding van onze overheid. Legaliseer de boel, zodat drugsgebruik uit de criminaliteit komt. En zorg voor goede voorlichting, om de risico’s te verkleinen. Legaliseren scheelt handhavingskosten, ook kan er belasting worden doorgevoerd op het gebruik. Zo kan de staatskas tenminste nog een beetje worden gespekt.

Ik doe online marketing van evenementen. In mijn werk zie ik ook de nadelige effecten van het achterhaalde drugsbeleid van de overheid. Vroeger gingen we bijvoorbeeld regelmatig in op aanvragen van partijen die vrijwillig voorlichting geven op festivals. Dat doen we nu minder, omdat we het gevoel hebben hiermee een signaal af te geven aan de overheid dat ons evenement wordt geassocieerd met drugs. Je krijgt je vergunning tegenwoordig minder makkelijk, waardoor we voorzichtiger zijn geworden in bepaalde keuzes die we maken. We zetten nu meer in op de aanwezigheid van EHBO, om ambulanceritten te voorkomen. Terwijl voorlichting ook belangrijk blijft.

Door de coronapandemie is een groot deel van mijn werk in de evenementenbranche stil komen te liggen. Ik raakte hierdoor vorig jaar juni in een depressie. Ik ging op een gegeven moment aan de paddo’s en kreeg ook nog eens een bad trip. Toch kwam ik er positief uit. Ik besefte dat ik niet meer stil wilde blijven zitten. Ik heb ander werk gevonden, waarnaast ik zo nu en dan kan blijven bijklussen in de evenementenbranche. Het enige nadeel is dat ik in dit nieuwe werk absoluut niet met drugs kan worden geassocieerd, dat kost me mijn baan. Vandaar dat ik mijn verhaal anoniem doe.’