Skip to main content

‘Psychedelica voelen daarom als een enorme bevrijding – iedere keer weer’

‘Vroeger had ik een heel handig systeem. Dan ging ik naar een feestje en maakte ik stukjes van de pillen of andere drugs die ik bij me had. Die deed ik dan in lege capsules en daar schreef ik nummertjes op, zodat ik precies wist in welke volgorde ik ze moest nemen. Nummer 1 was dan een klein beetje om erin te komen, nummer 2 was de grootste dosis en nummer 3 was om alles nog een beetje te verlengen. Ik had daar goed over nagedacht, het systeem werkte voor mij.

Maar ik heb ook nare ervaringen met drugs gehad. Dat lag niet aan mijn methodes, maar aan wat ik had gekregen. Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik op een feestje was en dacht dat ik dood zou gaan. In mijn hoofd hoorde ik dat dan de hele tijd. Dan had ik ook een persoon nodig die ik vertrouwde en waar ik op terug kon vallen. Alleen die ene persoon was dan oké voor mij.

Ik ben ook wel lichtelijk OCD en dat kwam soms heel erg naar boven. Ik kan me namelijk ook een keer herinneren dat ik met een vriend van me – mijn vertrouwenspersoon die avond – een plekje had gevonden om te zitten. Ik zei: “ik moet nu even naar de wc, maar als ik terugkom wil ik op exact datzelfde plekje zitten”. Ik dus naar de wc, maar ja ik zat natuurlijk eerst een uur in de spiegel te staren, helemaal uit mijn dak. Bij terugkomst zat er dus iemand op mijn plekje. Kwaad werd ik, kwaad!

Na al die feestervaringen kwamen bij mij de psychedelica in beeld. Daarmee kon ik juist die controle loslaten. Wat de ene drug versterkte, liet de andere helemaal verdwijnen. Psychedelica voelen daarom als een enorme bevrijding – iedere keer weer.’