Skip to main content

‘We hebben het Amerikaanse ‘War on Drugs’-verhaal één op één gekopieerd, en ook hier is het een volslagen mislukking geworden’

‘Ik vind het heel belangrijk om het over het drugsbeleid te hebben. Overigens niet eens zozeer vanwege mijn eigen ervaringen ermee.

In mijn tijd op het Stedelijk Gymnasium in Haarlem was blowen nog een redelijk elitaire bezigheid. Leuk natuurlijk – ontzettend gelachen, dat zeker – maar later werd ik er vooral moe van. Dus ik stopte ermee. Dat was geen principiële keuze, ik was niet opeens tegen blowen of zoiets. XTC, vergelijkbaar verhaal: ik herinner me dat ik de Amsterdamse Kinkerstraat op een regenachtige zaterdagavond in september heel erg mooi en gezellig vond maar de behoefte beklijfde niet. Maar verder gun ik iedereen z’n plezier op dat gebied. Het is ook volstrekt normaal geworden en overal verkrijgbaar, niet alleen in Nederland maar in Europa.

En hoe gaan we daar mee om? We hebben het Amerikaanse ‘War on Drugs’-verhaal één op één gekopieerd, en ook hier is het een volslagen mislukking geworden. Cijfers van het Trimbos Instituut: per jaar gaan er 20.000 mensen dood aan sigaretten, 2000 aan alcohol, en 100 aan illegale drugs, dat zijn voornamelijk bejaarde heroïne verslaafden. Nul mensen overlijden aan weed en hasj. De ‘oorlog’ zou schaarste moeten veroorzaken en dus prijsstijging maar dat gebeurt niet. Goedkoper en sterker wordt het wel. Ondertussen lees ik de stoere praatje over het ‘plukken van de criminelen’ en ze ‘in de portemonnee raken’. Maar van de twintig miljard die er naar schatting in omgaan pakken we jaarlijks hoogstens enkele tientallen miljoenen euro af.

Het grootste probleem zit duidelijk bij roken en drinken en de aanpak is… nou ja, laat ik het voorzichtig zeggen: het is hoog tijd dat we daar eens een frisse, open discussie over voeren.’