Skip to main content

‘‘Ik denk dat drugs aansluiten bij de natuurlijke behoefte om in een andere staat van bewustzijn te komen’

‘Drugs hebben een slechte connotatie, dus ik heb een voorkeur voor de term “aangepaste staat van bewustzijn”. Uiteindelijk is dat waar ik geïnteresseerd en gepassioneerd over ben. Veel mensen associëren drugs met het verliezen van controle en zien het als een vorm van vluchten. Ik denk echter dat drugs aansluiten bij de natuurlijke behoefte en het recht om in een andere staat van bewustzijn te komen. Ze passen bij mijn experimentele en sociale leven, bij mijn vrijheid en mijn manier om me uit te drukken, bij dansen en kunst. Een aangepaste staat van bewustzijn is een manier om dichter bij anderen te komen, dichter bij mezelf en bij de natuur waar we momenteel zo ver vanaf staan. We ervaren de natuur als iets op de achtergrond, terwijl we doen alsof we beter zijn dan we eigenlijk zijn. 

 

Ik merk dat ik door drugsgebruik meer rationeel en georganiseerd kan leven. Ik voel me nooit wasted, ik ben in een aangepaste staat van bewustzijn. Door dit af en toe te doen heb ik warme vriendschappen gevormd en een netwerk gevonden van individuen met dezelfde ideeën. Het heeft ervoor gezorgd dat ik verschillende aspecten van mijn leven verder kon uitpluizen en ontdekken. Dat is voor mij heel waardevol. Ik kan zo de keuzes in mijn leven baseren op wat juist voelt, in plaats van op basis van strategieën en interesses. 

 

De staat van ons brein en lichaam wordt bepaald door chemische composities. Door die aan te passen, kunnen we onszelf vanuit een andere hoek bekijken, de focus op ons ego verminderen, met anderen spelen, onszelf losmaken van culturele en politieke normen, helemaal in combinatie met dansen. Onze lichamen zijn getraind om zich op een bepaalde manier te gedragen, maar we kunnen dit patroon door verschillende manieren en rituele praktijken doorbreken. Drugs zijn slechts één onderdeel daarin, maar denk bijvoorbeeld ook aan kunst, muziek en dansen, aan zelforganisatie. We hebben de neiging ons leven te baseren op de structuur van onze maatschappij. Mensen durven zelden van deze tijdlijn en het script af te wijken. 

 

Het uitoefenen van een andere staat van bewustzijn is een spirituele reis, in mijn optiek. Het probleem is dat we drugs leren kennen als een vorm van entertainment. We leren nooit hoe het moet. De meesten van ons komen ermee in aanraking in een donkere kelder na middernacht, terwijl er harde muziek op staat, wat spannend is, maar aan de andere kant niet per se de “beste” manier is. Waarom moeten we onze ervaringen zo verstoppen? Waarom moeten we onszelf “isoleren” van de maatschappij? Ik denk vaak na over deze vragen. Ik ben ook geïnteresseerd in hoe drugs die beschikbaar zijn op de markt sociaal-politieke en economische factoren beïnvloeden. Cocaïne gaat bijvoorbeeld goed samen met kapitalisme, XTC gaat goed met empathie, saamhorigheid en liefde. Mijn ervaring is dat hoe minder we onze ervaringen hoeven te verbergen, hoe beter we onze positieve kanten kunnen gebruiken om te helen, en een collectief op te bouwen voor onze maatschappij als geheel. Dingen uit angst doen is ongezond.’