Skip to main content

‘Ik ervaar dat mensen in Nederland beter met drugs kunnen omgaan dan in Italië, omdat er meer openheid is rondom dit onderwerp’

‘De drugscultuur in Italië is heel anders dan in Nederland. Het is niet dat het lastig is om eraan te komen, maar de wereld erachter is heel grimmig, deels vanwege het feit dat drugs nog steeds een groot taboe is waar ik vandaan kom. Mijn ouders zijn heel open, ik kan alles met ze bespreken, maar ik en mijn familie zijn eerder de uitzondering dan de norm. De meesten van mijn vrienden zouden hun ouders niet vertellen dat ze wiet roken. Een van de redenen waarom het beleid zo restrictief is, komt voort uit het feit dat de kerk een heel grote rol speelt binnen de maatschappij. Het geloof is enorm belangrijk, waardoor het lastiger is voor mensen om zich uit te spreken over onderwerpen als drugs en prostitutie. 

Ik heb het gevoel dat er in Nederland een zekere openheid is die ik bewonder, als het aankomt op deze aspecten. Je ziet het zelfs op tv, waar bijvoorbeeld documentaires over prostituees voorbijkomen. Zoiets zou nooit worden uitgezonden in Italië. Verder is er een duidelijk contrast tussen de manier waarop Nederlanders en Italianen drugs doen; harddrugs is onder Nederlanders veel meer geaccepteerd. In plaats van wiet hebben ze hier een duidelijke voorkeur voor substanties als XTC en cocaïne. Ook de manier waarop ze het doen is anders, aangezien drugs meer als een bijzaak wordt beschouwd in plaats van een bezigheid an sich. Ik ervaar dat mensen hier beter met drugs kunnen omgaan omdat er meer openheid is rondom dit onderwerp. In Italië hoor je af en toe afschuwelijke verhalen waarbij er sprake is van een overdosis, maar niemand weet hoe ze daarop moeten reageren of anticiperen vanwege het gebrek aan informatie. Dit element is heel belangrijk voor mij.’