Confessie

Paul Isme (47),

Muzikant

Ik beschouw mezelf als een psychonaut, iemand die geestverruimende middelen gebruikt om tot nieuwe inzichten te komen. Toen ik vorig jaar in korte tijd zeven vrienden verloor, was het eerste wat ik dus dacht: ik kan dit met trippen oplossen. Maar de realiteit als je zoveel mensen in één keer kwijt raakt, is dat je niet weet waar je moet beginnen. Dus dan grijp je niet naar de geestverruimende, maar de geestvernauwende middelen. Daarvan is alcohol misschien wel de grootste rotdrug. Ik ben blij dat ik daar nu vanaf ben. 

Maar geestverruimende middelen – dat wil ik echt benadrukken – hebben mij telkens weer verder gebracht. Elke trip maakt mij een stapje beter. Ik leer steeds weer iets over mezelf. Je kunt naar een psychiater, die alles voor je ordent zodat je ermee kunt dealen. Als psychonaut doe je het op een andere manier. Je krijgt een spiegel, je ziet jezelf, je ziet wat je doet en krijgt opties om het anders te doen. Dat is het verruimen van de geest: de boel gaat open en je krijgt veel meer binnen dan normaal.  

En natuurlijk zijn er ook een hoop hilarische momenten. De eerste keer dat ik LSD nam was het meteen raak. Wij de binnenstad in scheuren met de auto, de Wallen op. Keek ik omhoog naar die roze olifant van Casa Rosso. Keek hij mij ook aan, steigerde, toeterde met zijn slurf en sprong zo de voorgevel af. Daarna ging hij in galop over de Wallen. Ik mijn vriend natuurlijk aantikken van: “Gast, moet je kijken!” Hij naar dat logo knikken van: “Ja Paul, een roze olifant.” Ik: “Nee man, zie je hem dan niet over de Wallen springen!?” Echt een Joop Klepzeier momentje, haha. Dat soort avonden vergeet je nooit.


“Die roze olifant van Casa Rosso keek me aan, steigerde, toeterde met zijn slurf en sprong zo de voorgevel af. Daarna ging hij in galop over de Wallen.”

Tags:

Delen

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp