Confessie

Xina Mercken (52),

storyteller, theatermaker & kunstenaar

De enige boodschap die ik als tiener hoorde in de jaren tachtig was dat drugs je leven direct verpesten. Maar ik ervaarde het tegenovergestelde. Het was een nare periode, ik worstelde met de afstand van mijn moeder die in Engeland woonde, en alcohol en drugs maakten het leven juist leuker. Ik begon met regelmaat te drinken, rookte wiet en ging speed en cocaïne gebruiken. Maar de drugs die eerst een ontsnapping leken, maakten het leven uiteindelijk alleen maar donkerder. Ik deed dingen waar ik niet trots op was, begon te liegen, ging niet meer naar school… 

Tegen de twintig stopte ik met harddrugsgebruik. Ik pakte mijn leven op en viel terug op het zwart/wit denken uit mijn tienerjaren: “Gebruiken is slecht, niet gebruiken is goed.” Ik dronk wel, rookte af en toe een jointje, maar al het andere zwoor ik af. Toch ging ik geleidelijk aan steeds meer drinken en rond m’n veertigste weer aan de coke. Ik belandde vol in ‘party mode’. Terugkijkend zie ik een herhaling van mijn tienerjaren. Weer was mijn moeder weggevallen, deze keer door de ziekte van Alzheimer, en weer vluchtte ik in het leven onder invloed. Het leven werd een balansspelletje: als ik te dronken was, snoof ik cocaïne, als ik te high werd, rookte ik een jointje, als ik niet kon slapen nam ik Xanax en om het vol te houden slikte ik vitamines. Ondertussen ging ik er psychisch aan onderdoor en kwam ik in een crisis terecht. 

Tegenwoordig ben ik van dat jaren tachtig zwart/wit denken af. De drugs waren niet het probleem, maar het feit dat ik niet met mijn emoties wist om te gaan. Dankzij therapie, Jellinek, Radical Honesty en LSD gaat dat nu veel beter. Het micro doseren van LSD heeft me enorm geholpen in dit alles. Psychedelica geef ik daarom nog altijd een plek in mijn leven – en in mijn koelkast. Evenals wiet, want daar ga ik echt creatief van los. Maar cocaïne, speed, alcohol, die doen mij persoonlijk geen goed.


“Tegenwoordig ben ik van dat jaren tachtig zwart/wit denken af. De drugs waren niet het probleem, maar het feit dat ik niet met mijn emoties wist om te gaan.”

Delen

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp