Skip to main content

‘Dus, ouders die dit lezen: je moet je kinderen vooral niks expliciet verbieden, dan gaan ze het juist doen’

‘Toen ik jong was had ik een vriendje, en die had een coffeeshop. Dat was één van de eerste keren dat ik in aanraking kwam met drugs. Ik vond het allemaal erg interessant, juist omdat drugs en alles wat daar omheen hing door mijn ouders werd afgekeurd. Ik heb een tijdje bij hem in de coffeeshop gewerkt, als jointjesdraaier. Stond ik daar, helemaal achterin verstopt waar niemand mij kon zien want ik was nog geen achttien jaar natuurlijk. Dus, ouders die dit lezen; je moet je kinderen vooral niks expliciet verbieden, dan gaan ze het juist doen.

En dan kom je uiteindelijk op feestjes. Op één zo’n feestje kwam er iemand met ‘Hey, dit moet je doen dat is leuk’, en dat klopte wel. Drugs voegen zeker iets toe aan een ervaring – iets wat er anders niet zou zijn – en niet alleen op dat moment zelf; het sijpelt door in mijn dagelijks leven en hoe ik naar de wereld kijk. Maar bij mij gaat het er wel om dat de drugs die je neemt niet het enige is dat de ervaring “leuk” of “speciaal” maakt. Ik kan prima een ervaring opdoen, uitgaan, een goed gesprek hebben, etc. zonder drugs te gebruiken. Dat is hoe ik naar drugs kijk: je moet het nooit nemen om een stom moment leuker te maken, alleen om een leuk moment nog leuker te maken.

Er moet goede voorlichting worden aangeboden: wat neem je, waar komt het vandaan en wat doet het? En dan niet alleen op het moment zelf, maar ook de dag erna? En wat doet het met jou als persoon, maar ook met de wereld? Helaas zijn er mensen die er ook te ver mee gaan. Dat draagt – denk ik – wederom bij aan het stigma en taboe rondom drugsgebruik; een groep mensen die (bewust) het randje opzoekt en daarmee eventueel het heersende beeld van de drugsgebruikers vormt. Ik vind het juist fijn om gecontroleerd te gebruiken en er netjes mee om te gaan. 

In mijn ideale wereld krijgt men hierover voorlichting op school, zonder die negatieve ‘Drugs are bad m’kay?‘-lading. Ik pleit dan ook niet voor aanmoediging, maar wel dat dingen besproken kunnen worden met een neutrale en informatieve insteek. Dat is denk ik de enige manier om het taboe te kunnen doorbreken.’