Skip to main content

‘De kwaliteit van drugs in Madrid is ontzettend slecht. Dealers weten niet wat er in de pillen zit die ze aanbieden’

‘De situatie in Spanje is heel anders dan in Nederland. Er was op school geen educatie of voorlichting, het enige wat werd verteld is dat je dood zou gaan als je drugs zou gebruiken. Ik begon zelf te gebruiken omdat ik erachter kwam dat dat niet het geval is. Vanaf mijn achttiende kwam ik vaker op feesten en raves en begon ik meer te experimenteren met drugs. De kwaliteit van drugs in Madrid is echter ontzettend slecht. Dealers weten niet wat er in de pillen zit die ze aanbieden, soms vragen ze zelfs aan mij of ik hun wil vertellen hoe de trip was. De markt zit er slecht in elkaar. Het is fijn dat je hier enige mate van garantie hebt als het aankomt op de veiligheid van het product. 

Eigenlijk is dat heel vreemd, want Spanje kent een rijke geschiedenis met betrekking tot drugs. Na de val van het Franco-regime was de blijdschap onder het volk ongekend. Die blijdschap leidde tot een grote groep jonge clubbers die van stad naar stad reisde om overal te vieren dat deze tijd voorbij was. Velen verplaatsten zich in tourbussen en het eindstation was in de meeste gevallen Valencia, waar de muziek- en clubscene het meest vooruitstrevend was. Die beweging is de geschiedenis ingegaan als La ruta del Bacalao.’