Skip to main content

Petit joint

Ik ben Nadia en ik blow. In meer en in mindere mate. Inmiddels alweer een kleine twintig jaar. Ik begon in mijn puberteit op straat met de hangjeugd. Tijdens de pauze op de middelbare school. Het liefst voor geschiedenisles of bij repetitief huiswerk zoals vocabulaire Frans. Met een roseetje in de hand op het Scheveningse strand. Na een drukke tentamenweek al puinruimend in mijn huis. Uithijgend van alle salsadansjes met een icetea voor de dorst. Op iedere buitenlandse bestemming waar een blowtje in mijn hand belandde. Bij brainstorms voor concepten, campagnes of bedrijfsplannen. Tijdens de opbouw van grote evenementen en ná belangrijke producties, openingen of speeches.

Voor activiteiten waarbij ik mijn volledige focus en concentratie nodig heb, moet ik eerst presteren voordat ik een jointje kan appreciëren. In creatieve processen daarentegen weet het me soms juist te stimuleren. Zoals met alle geneugten van het leven is het vinden van een balans hierin niet altijd en niet iedereen gegeven.

 

Van mijn eerste vriendje leerde ik de kunst van het draaien. Volledig in lijn met mijn drang naar zelfstandigheid. Het draaiproces is een onderdeel van het ritueel dat ik nog steeds erg kan waarderen. Vandaar ook dat ik nooit definitief de overstap heb weten te maken naar een pijpje of vape. Nog steeds rook ik het liefst mijn zelfgedraaide jointjes. Mijn petit joints, of pretsigaretjes, zoals ik ze noem. Smalle vloei, strak tippie met een kleine kartel in het midden, driekwart sigaret en een paar korreltjes hasj voor de pret. Licht genoeg, zodat ik met een drankje erbij niet meteen naar een andere planeet vertrek, maar op comfortabele hoogte net boven de grond blijf zweven.

 

Het zijn vooral de leuke herinneringen die de positieve associatie met blowen teweeg hebben gebracht. De lachkicks, de brainstorms, de spontane ontmoetingen, het slap gelul en de diepe gesprekken. Maar ook de geniale ideeën waarvan doorgaans maar een deel wordt uitgevoerd en de rest met al haar potentie voor onbepaalde tijd in de ijskast belandt. Dat zijn de bewuste associaties, die de gewoonte in stand houden. Maar het zijn de onbewuste effecten waarvoor je moet waken. Zoals de tijdelijke verwijdering van emoties en gevoelens en het afzwakken van de scherpe randjes van het leven. Met hulp kan je de pijn wel tijdelijk verzachten, maar dat is geen vervanging voor verwerking. We zullen de realiteit dus ook met nuchterheid in de ogen moeten aankijken, om de connectie met onszelf niet te verliezen. 

 

Voor de meeste recreatieve gebruikers was blowen slechts een onderdeel van hun jeugd, maar voor mij is het onderdeel van mijn leven gebleven. Het besef dat bij mij de laatste jaren steeds meer binnenkwam, is dat verschillende genotsmiddelen een verschillende maatschappelijke reputatie en acceptatie hebben. Inmiddels lijk ik in het diverse gezelschap waarin ik verkeer soms een beetje de odd one out met mijn gewoonte. Maar als je na een talkshow of presentatie blijft hangen voor de vanzelfsprekende naborrel, dan wordt alcohol niet alleen als gezellig ervaren, maar is er sociale druk om een drankje mee te drinken. Het opsteken van mijn petit joint zou echter al snel als ongepast worden ervaren. Maar hoe ontstaat deze beeldvorming over wat wij gepast en ongepast vinden? Zelfs in een zogenaamd tolerant land als Nederland is de geest nog lang niet altijd zo vrij als je zou denken. Beter voel je je vrij in de acceptatie van jezelf en de ruimte die jou dat geeft om anderen ook te accepteren zoals ze zijn. 

Ik ben Nadia en ik blow. Dat maakt mij niet ongepast, eerder onaangepast. 

WIE IS NADIA DUINKER?

Nadia Duinker is creatief horeca-ondernemer in Amsterdam. Ze zette onder meer club Canvas en Doka op. En was mede oprichtster van het Volkshotel. Daarnaast is ze eigenaar van Amsterdam Roest en culturele horecawinkel de Quarantine. Op de Czaar Peterstraat runt ze samen met haar partner Blazinbell de studioshop Re-bell en jarenlang was ze een van de drijvende krachten achter het bevrijdingsfestival Vrijland.

Leave a Reply