Skip to main content
CONFESSIONS OF HIGH HUMANSPublieke confessie

Michael (40)

By april 14, 2021september 28th, 2021No Comments

‘Het mooiste aan mijn werk vind ik dat ik mensen kan inspireren. Omdat ik zelf ervaring heb met verslaving, weet ik echt contact te maken met deze mensen, op een manier dat de meeste hulpverleners dat niet kunnen’

‘Naar mijn mening kunnen drugs zowel helend als vernietigend zijn, mijn verhaal is daar het levende bewijs van. Een aantal jaar geleden ging ik door een zware periode, waardoor ik langzaam de controle verloor over mijn recreatief gebruik. Ik gebruikte op dat moment coke, maar op een gegeven moment maakte de avonden in de kroeg met vrienden snuiven op het toilet, langzamerhand plaats voor avonden alleen op de bank. Ik was dan nachten lang wakker. Vervolgens begon ik met het roken van base-cocaïne en uiteindelijk zelfs het roken van heroïne. Dit was geen bewuste intentie, maar werd het mij door de dealer aangeboden alsof het cocaïne was. Ik werd hier echter zo ziek van, dat ik uiteindelijk het bewustzijn verloor en bijkwam op de Spoedeisende Hulp. 
Achteraf heb ik de dealer hier op aangesproken en deed hij het doen voorkomen als een ongelukje. Ik vermoed dat hij dit met opzet heeft gedaan, om goede klanten nog meer afhankelijk te maken. 
Vanaf het moment dat ik wakker werd op de Spoedeisende Hulp, wist ik dat ik mijn gebruik niet meer in de hand had en dat er iets moest veranderen, anders zou het mijn dood betekenen. Ik zocht hulp en startte met een afkicktraject bij een kliniek. 
 
Ongeveer in dezelfde periode werd ik door een goede vriend getipt om Ayahuasca te proberen. Dat besluit heeft mijn leven zowaar veranderd. Ik kwam tot heldere inzichten en begreep ineens welke diepgewortelde emoties en ervaringen de aanleiding waren geweest dat ik verslaafd raakte. Ik was zo onder de indruk wat er gebeurde met mij, en met de groep waarmee ik dit ritueel inging, dat ik de behoefte voelde om te gaan assisteren bij ayahuasca-ceremonies. Ik was zo geïnspireerd door de verbinding die ontstond en ontdekte dat ik gelukkig werd van het idee om anderen te helpen en heeft het me zelfs gedreven om terug naar school te gaan en verpleegkunde te gaan studeren. 
 
Momenteel werk ik als hulpverlener in de GGZ, specifiek met mensen die worstelen met verslavingsproblematiek. Ik probeer in mijn werk klinische elementen te combineren met het holistische; er zit namelijk veel meer achter drugsgebruik en verslaving alleen. De mens en het verhaal erachter is erg belangrijk om mee te nemen in begeleiding van het herstel van de verslaving. 
Het mooiste aan mijn werk vind ik dat ik mensen kan inspireren. Omdat ik zelf ervaringskennis heb met verslaving en herstel, weet ik op een andere manier contact te maken met deze mensen dan de gemiddelde hulpverlener in deze sector. Er is altijd nog een alternatieve uitkomst en zien ze dat bijvoorbeeld aan mij. Het geeft ze hoop.
Als iemand die dicht bij het vuur zit, kan ik wel stellen dat het huidige beleid niet werkt. Het is verbazingwekkend dat Nederland, ooit een van de meest vooruitstrevende landen op het gebied van drugsbeleid, tegenwoordig de hakken in het zand zet. Neem als voorbeeld cannabis. Het lijkt wel alsof we terug in de tijd zijn gegaan, want zelfs landen als Amerika en Canada zien in dat restricties niet zoveel oplossen of erger nog, dat problematiek rondom middelengebruik verergert. Het huidige drugsbeleid in Nederland is gebaseerd op bureaucratische tunnelvisie. Het is een cliché, maar als je iets gaat verbieden, wordt het eerder interessant voor mensen om te gaan doen.’