Skip to main content

‘Alle pijn die ik tijdens die bad trip voelde, inspireerde me tot het ondersteunen van mensen in extreme toestanden’

Ik woonde in een deel van Tucson dat bekend stond als drugshoofdstad. Ik was twaalf jaar oud toen ik voor het eerst wiet rookte. Al mijn vrienden deden het. Het was compleet genormaliseerd in onze omgeving. We maakten ‘bongs’ van onzinmaterialen; we hadden geen idee waar we mee bezig waren. We waren jong en we hadden alle mogelijkheden nog voor ons. Ik was een erg onzeker kind en ik smachtte naar liefde. Wiet roken heeft ervoor gezorgd dat ik mijn fantasie kon ontwikkelen en mijn humor kon ontdekken. Het maakt dat ik uit mijn onzekere cocon kon klimmen. Wiet en later LSD waren mijn manieren om mezelf ontdekken. In mijn tienerjaren heb ik zowel de goede als slechte kanten van drugs gezien. Toen ik voor het eerst LSD gebruikte, was ik zestien jaar oud. Ik was het typische schoolboekvoorbeeld van alle dingen die fout konden gaan. De nacht van mijn slechte trip dacht ik dat ik twee LSD-zegels nam, maar het waren er uiteindelijk vier.

Achteraf denk ik dat twee van die zegels van hoge kwaliteit waren. LSD van hogere kwaliteit heeft een iets langere aanlooptijd; het duurt even voor je echt iets begint te voelen. Ik dacht dat ze niet werkten, dat het nep was, dus nam ik er nog twee. Ik zeg altijd tegen mijn klanten: ‘Op de snelweg naar een bad trip zijn er veel afritten om uit te stappen.’ Die keer vloog ik ze allemaal voorbij. Ik was niet alleen, maar er was niemand die echt wist hoe ze mij konden helpen. Ik was mentaal op een donkere plek en ik was doodsbang.Ik belandde in het lokale zwembad van het dorp en heb drie wijken met mijn geschreeuw wakker gemaakt. De ambulance kwam en ik werd naar het ziekenhuis gebracht. Er werd zelfs een artikel over mijn verhaal in de krant gepubliceerd, met mijn volledige naam erin. Ik was nog minderjarig, dat maakte het nog erger. Ik werd bekend als het LSD-meisje. Eén van de mensen die er die avond bij was, wilde daarna niks meer met mij te maken hebben. Het was ontzettend traumatiserend. Het duurde lang voor ik er overheen was en ik had geen hulp in mijn helingsproces.

Ik wilde niet dat iemand ooit zou meemaken wat ik had meegemaakt of zich ook zo alleen zou voelen.Het gekke is dat mijn traumatische trip desondanks voor positieve veranderingen heeft gezorgd als het gaat om wie ik van binnen écht ben. Het is het allermooiste, maar ook het pijnlijkste dat ik ooit heb meegemaakt. Alle pijn die ik voelde, inspireerde een levenslange interesse in het ondersteunen van mensen in extreme toestanden, of het nu gaat om vreugde of pijn. Het bracht ook een nieuwsgierigheid naar psychedelica, het lichaam en de hersenen in mij naar boven. Het bracht me precies waar ik nu ben. Ik ben naar Amsterdam verhuisd en ik werk daar als professionele tripbegeleider. Ik wil dat mensen altijd veilig zijn en voorkomen dat ze meemaken wat ik heb meegemaakt. Wat ik doe, voelt echt als een levensdoel.Ik doe dit nu aan beide kanten van het verhaal. Ik begeleid dus klanten, maar ik ben zelf ook een klant die regelmatig een begeleide trip doet. Die trips hebben me ontzettend geholpen, en dat doen ze nog steeds. Het heeft me geheeld van jeugdtrauma’s, van een eetstoornis en andere pijn die erg diep in mij geworteld zat. Een van mijn favoriete trips was toen ik een erg lage dosis had genomen om op zoek te gaan naar verborgen berichten uit mijn lichaam. Een lagedosistrip kan erg krachtig zijn op het gebied van helen, geloof het of niet. Tijdens deze trip was er een duidelijke stem in mij die zei dat ik moest gaan dansen: ‘Dans! Je moet stoppen met piekeren. Dans gewoon!’ En geloof me, ik heb gedanst.