Skip to main content

‘Ik groeide op het met idee dat als je paddo’s neemt dat je dan solliciteert naar het gekkenhuis. Gelukkig had ik een jeugdvriend die wist dat het anders was, en dat paddo’s in Noorwegen in het wild groeien’

‘Ik kom uit Noorwegen. Scandinavië, Oostblok, Rusland: wij kennen deze culturen als heel veel alcohol, altijd, de hele tijd. In Noorwegen ben je gek als je niet mee drinkt, maar je bent ook gek als je andere dingen probeert. Ik groeide op het met idee dat als je paddo’s neemt dat je dan solliciteert naar het gekkenhuis. Gelukkig had ik een jeugdvriend die wist dat het anders was, en dat paddo’s in Noorwegen in het wild groeien. Er ging een wereld voor mij open en ik werd langzamerhand de medicijnman van mijn vriendengroep.

De meeste mensen zijn opgegroeid met alcohol als norm, maar in de Kokopelli bieden wij heel veel alternatieven. Ik merk dat mensen steeds meer openstaan voor andere dingen dan alcohol, en de ervaringen die middelen kunnen bieden. Wat interessant is, is dat middelen heel vaak afstammen van inheemse culturen, als medicijn. Substanties met een verhaal en een eigen geschiedenis, alleen niet in onze cultuur. Het zit nog verstopt. Zoals de druïdes van weleer en hun eeuwenoude medicijn tradities. Maar die zijn niet meer aanwezig in onze cultuur vandaag de dag.

Enteogene middelen, psychedelica, en drugs die op je serotonine werken, die openen je op de een of andere manier. Zowel je zintuigen, als je intuïtie, als je hart. Je wordt bewuster van je emoties, je kunt er makkelijker mee omgaan en je wordt empathischer. Ik probeer een trip voor mezelf altijd open te houden, maar ik zie wel dat je ook vragen kunt stellen door middel van intenties en dat dat werkt bij mensen. Als je een vraag stelt dan geeft je intuïtie je sterker antwoord dan het anders misschien zou doen.

De wereld van substanties heeft veel verschillende kanten. Het is drugs, het zijn medicijnen, maar uiteindelijk is het een spiegel voor mensen. Drugs creëert een uitvergrote versie van alles. Ik zie mijn eigen reis, waarin ik geestelijk en emotioneel veel gezonder ben geworden en ik durf me nu verder open te stellen. Niet dóór drugs, maar wel hand in hand met allerlei ervaringen die ik dank aan drugs. En nu sta ik mensen te helpen met levensvragen. Met emotionele vragen, of met hun fysieke gezondheid, zoals bij chronische pijn of Parkinsons. Dat zou eigenlijk de taak moeten zijn van de medische industrie maar dat gaat te vaak mis. Gelukkig is er een psychedelische renaissance gaande, en die is zeer voelbaar in de Kokopelli.’