Skip to main content
CONFESSIONS OF HIGH HUMANSPublieke confessie

Terence Goodmann

By oktober 6, 2021oktober 21st, 2021No Comments

‘Ik zie drugs als een avontuur. Sommige mensen boeken een ticket en gaan op reis, ik neem soms drugs’

‘Drugsgebruik is voor mij een rollercoaster geweest. Ik ging al vanaf mijn vijftiende met de oudere grote jongens mee op stap. Mijn eerste XTC-pil nam ik toen al. Niet dat ik daar trots op ben, maar ik heb wel heel veel geleerd en ben heel vaak op m’n bek gegaan. 

Het begon bij mij eigenlijk als een vorm van experimenteren en van experimenteren ging het soms naar meeloopgedrag. Daarna werden drugs een vorm van escapisme. Op een gegeven moment kom je op plekken waar je niet wilt zijn, of je maakt dingen mee die je niet wilt, dingen die gewoon niet gezond voelen. Bijvoorbeeld als je met mensen bent die drugs doen zonder dat ze er zelf achter staan, maar puur gebruiken om zichzelf de verdoemenis in te helpen. Dan hoeft het voor mij niet meer, met die mensen wil ik niet meer viben. 

Ik heb op een dag alles over mijn drugsgebruik verteld aan mijn ouders, zussen en broers. Je wilt je ouders niet kwetsen, je denkt: dit hoeven ze allemaal niet te weten. Waarschijnlijk denkt heel jong Nederland zo. Maar ik kan je vertellen: sinds ik die geheimen onthulde, voelde het alsof de wereld van mijn schouders viel. Het was heel bevrijdend. Ik ben veel minder drugs gaan gebruiken. Ik ben er veel bewuster mee omgegaan en ik heb er nooit meer tegen iemand over gelogen. 

Ik ben mijn drugsgebruik gaan filteren. Nu is het voor mij een high on life way of thinking. In plaats van de weg kwijt zijn en dan maar drugs gebruiken, als een kip zonder kop. Ik nodig nu niet zomaar iedereen uit voor een after bij mij thuis. Dat na een feestje dan je hele huiskamer vol zit met onbekenden. Ik kom nu ook alleen nog maar op plekken waar de muziek me raakt, waar ik geprikkeld word, waar mensen in dezelfde flow zitten als waar ik in wil zitten. Druggebruik overkomt me niet meer, behalve als ik daar zelf voor kies. Ik zie drugs nu als een uitje, als een avontuur. Sommige mensen boeken een ticket en gaan op reis, ik neem soms drugs.

Ik heb het geluk dat ik een hele hoop lieve mooie mensen om me heen heb die me af en toe scherp houden en mij even een realitycheck geven. Daarnaast heb ik nu ook een doel in het leven. Ik wil muziek maken. En als ik tegen mezelf zeg dat ik dat wil, dan moet ik dat ook doen. Dan kan ik niet te laat komen of niet fris zijn.’