Skip to main content

‘Dat morele onrecht laat nog steeds een innerlijk vuur in mij branden’

‘Ik heb duizenden verhalen voor je, maar in deze komt veel samen: ik was een weekendje weg met een vriend en wij namen LSD. Van tevoren zei hij “Thijs, koop zelf peuken, anders biets je weer”. En hij had gelijk. Ik “stopte” al tientallen jaren, maar het lukte maar niet. 

We gingen fietsen langs de IJssel, geweldige Nederlandse natuur. Alles was prachtig. Na ons avontuur kwamen we terug bij het huisje. Dus mijn vriend zegt “kom, we gaan een peuk roken”. En ik bleef even een paar minuten twijfelen, daar al trippend in de huiskamer. En ik kwam opeens tot de diepste inzichten. Simpele gedachten die opeens als kernwaarden in mijn leven voelden: een realisatie dat roken ongezond is, en dat ik het enkel deed om lege momenten te vullen. En ook: dat nicotine eigenlijk een ontzettende saaie drugs is.

Alle zijwegen aan excuses die ik altijd nam om maar niet te stoppen smolten weg omdat ik ze individueel kon aanschouwen. Alsof ik kon spelen met switches in mijn hoofd. Ik wist direct dat het dit keer anders was.

Maandag kwam ik op kantoor, en verkondigde tot iedereens (en mijn eigen) verbazing dat ik gestopt was en dat ik er wel een stuk over wilde schrijven.

Wel was ik bang voor reacties uit de buitenwereld. Een bijna filosofische spanning: schaamte voor het gebruik van een illegale drugs, maar wel om een kankerverwekkende, legale drug in de ban te doen. Ik kon ons drugsbeleid moreel niet rijmen: we stoppen mensen achter tralies vanwege stoffen die tot diepere, levensbepalende inzichten leiden. In de afgelopen eeuw heeft een kleine groep mensen dus voor ons bepaald wat moreel juist of verwerpelijk is en dit verbod vastgelegd in internationale verdragen. Terwijl ik meerdere malen heb mogen ervaren dat psychedelica mijn leven zo ontzettend hebben verrijkt.

Dat morele onrecht laat nog steeds een innerlijk vuur in mij branden.’