Skip to main content

‘Hoe meer je leert over drugs, hoe minder onnodige ongelukken er gebeuren, daar ben ik van overtuigd’

‘Ik vind het jammer dat er nog steeds een taboe heerst op drugs. Hoe meer je leert over drugs en praat over wat de effecten zijn, hoe minder onnodige ongelukken er gebeuren, daar ben ik van overtuigd. Niet iedereen die recreatief drugs gebruikt, raakt er ook verslaafd aan. Verslavingsgevoeligheid is aangeboren, of het komt door je omgeving, en vaak is het een combinatie van die twee. Zelf was ik jarenlang verslaafd. Het begon met een joint en een Bacardi Breezer op mijn dertiende, het eindigde met zwaar drinken, GHB en coke basen. 

Als tiener zat ik bij het waterpoloteam van Jong Oranje en ik ging naar het gymnasium, tot ik de ziekte van Crohn bleek te hebben. Ik moest het ziekenhuis in en uit, mijn waterpolocarrière was in een klap voorbij en ik liep een grote schoolachterstand op. Met alcohol en drugs verdoofde ik mijn frustraties. Ik zocht mijn heil in het criminele circuit en al snel escaleerde de situatie; op mijn veertiende verjaardag werd ik naar mijn eerste jeugdzorginstelling gestuurd. Rond mijn twintigste was ik al in meerdere verslavingsklinieken opgenomen geweest. Ik raakte uiteindelijk dakloos en sliep in een kelderbox op een matrasje. 

Op het dieptepunt belde ik wanhopig mijn moeder. Ik zei haar dat ik met haar hulp nog een keer wilde proberen om af te kicken, niet in Nederland, maar in Zuid-Afrika, waar ze met een heel andere methodiek werken. Mijn verblijf in die kliniek veranderde alles, ik realiseerde me dat verslaving een ziekte is en dat het mij helaas niet gegeven is om af en toe iets te gebruiken. Daarmee viel er een last van mijn schouders; sinds 2016 gebruik ik helemaal niets meer. 

Soms ben ik wel jaloers op mensen die af en toe een pilletje nemen, een jointje kunnen roken en een biertje drinken. Drugs en drank kunnen ontspanning bieden na een drukke werkweek, het verbroedert en maakt mensen heel open. Drugs hebben mij ook veel gebracht. Ik hield ervan dat ik nooit wist hoe een nacht zou eindigen, of wie ik allemaal zou ontmoeten. Het gaf me ook de energie die bij mij, door de ziekte van Crohn, heel laag is. Mijn ervaringen met drugs hebben mij gevormd tot de persoon die ik nu ben: het heeft me weerbaarder gemaakt. Ik weet nu dat wat er ook gebeurt, het altijd weer goedkomt.’

Ik zal mijn vrienden nooit verbieden iets te gebruiken, ik wil mijn probleem niet hun probleem maken. De meeste mensen kunnen er gewoon prima recreatief mee omgaan, uiteindelijk raakt maar een heel klein percentage in de samenleving echt zwaar verslaafd.”