Skip to main content

‘De cannabiscultuur is in Canada totaal anders. Ik had nooit verwacht hier een “closet stoner” te worden’

‘Ik kom uit Toronto. Daar heb ik mijn hele leven gewoond. Toen werd ik verliefd op een Nederlandse jongen; verschrikkelijk. Hij heeft me ertoe verleid naar Nederland te verhuizen, maar daarna zijn we toch uit elkaar gegaan. Ik was nog niet echt klaar om terug te gaan naar Canada, dus als mijn visum verlengd wordt, blijf ik waarschijnlijk hier. Er zijn veel culturele verschillen tussen Nederland en Canada, maar die van de cannabiscultuur is misschien wel het grootste. 

Canada legaliseerde cannabis in 2017. We wisten echter al in 2014 dat het eraan zat te komen, toen minister-president Trudeau zei dat “het echt ging gebeuren”. Na deze aankondiging sloegen heel veel bedrijven een andere weg in. Ze zochten naar manieren om cannabis in hun bedrijf te implementeren. Op hetzelfde moment kwam ik in contact met een ondernemer die een café wilde openen – in Canada noemen we coffeeshops cafés. Het idee was om een coffeeshop te openen waar mensen geweldige koffie kunnen drinken, mooie kleding kunnen kopen en tegelijkertijd van de cannabiscultuur kunnen genieten. Besef wel dat cannabis op dat moment nog helemaal niet legaal was, maar we wilden vast een stijlvolle ervaring opzetten rondom wiet. De naam van het café was Tokio Smoke en het werd een ontzettend groot succes. Nu kun je er legaal wiet kopen en van de stonercultuur genieten op een bijzondere en chique manier. 

Hoe anders is de Nederlandse wietcultuur. Ik had nooit verwacht een “closet stoner” te worden. Soms betrap ik mezelf erop dat ik parfum opdoe, zodat kennissen niet ruiken dat ik af en toe blow. Mensen zijn hier totaal niet open over wietgebruik. Ik was wel eerder in Amsterdam geweest en had daarbij ook de toeristenattracties als The Bulldog gezien, maar eigenlijk hoopte ik dat er ook andere community’s waren voor stoners. Het zou te gek zijn als er plekken waren waar je vrij kon praten over drugs, over volwassen gebruik zonder meteen gestoord high te willen worden, of zelfs over wiet als therapie. Ik zoek er nog steeds naar, daarom was ik zo enthousiast toen ik hoorde over High Humans. Je ziet in de politiek eigenlijk het tegenovergestelde gebeuren: het beleid wordt alsmaar restrictiever. Wat een gemiste kans. Bijna een miljoen mensen bezoeken Amsterdam, alleen al voor de drugscultuur. Bedenk wat je daarmee zou kunnen doen. Je zou fine dining experiences kunnen maken, spa’s, co-working-ruimtes. Ik zie het huidige beleid als een gebrek aan voorstellingsvermogen, zeker aangezien mensen de rol van de zwarte markt als excuus gebruiken om niet progressief in de wedstrijd te staan. 

In Canada heerste namelijk hetzelfde probleem met de zwarte markt voordat wiet gelegaliseerd werd. We hadden onder andere problemen met groepen als de Hells Angels. Gelukkig vonden we een manier om de zwarte markt in een grijze te veranderen, voor alles gelegaliseerd werd. Toen ik voor Tokio Smoke begon te werken, sloot ik me aan bij een illegale organisatie. Technisch was het illegaal, maar er waren wel normen en waarden. Er werd geen wiet aan kinderen verkocht en we verkochten alleen veilige middelen. Het was simpelweg een manier om de zwarte markt te transformeren en dat is precies wat er gebeurde. Legalisatie heeft in Canada zoveel positieve effecten gehad, criminaliteit is bijvoorbeeld teruggebracht. En is er ooit over de gigantische financiële voordelen nagedacht? Misschien praten mensen hier niet over wietgebruik, maar ik ken genoeg volwassenen die blowen op een discrete manier. Er is hier zeker een markt voor, het enige wat je nodig hebt is wat moed en verbeelding.’